11 Temmuz 2010

Oyuncak.

      Bugün Toy Story 3 (Oyuncak Hikayesi 3)'ü izledm. Animasyon film olduğu için aman çocuk filmi gibi ön yargılarımız vardır. Bende de vardı (: Ama 1i ve 2yi izlemişken 3ü izlememek olmazdı. Ha bide twitterdaki ünlüler izlemiş benim neyim eksik kardeşim (: Mis gibi patlamış mısırım ve kolamla otudum izledim. Ve inanırmısınız etkilendim.

     Filmdeki karakter üniversiteye giderken vazgeçiyor oyuncaklarından, bense daha üniversiteye bile gitmiyorum ve hatta ilkokuldan beri oyuncağım olmadı. Ama izleyince anladımki oyuncaklarımı çok özlemişim. Oyun oynamayı onlarla. Çocuk olmayı özlemişim. Sırtımda hiç bi' yük olmamasını. Her şeyi eğlenceye çevirmeyi..

     Küçükken güzel oyuncaklarım vardı benim de. Yumurtlayan tavuğum vardı, arabalarım, askerlerim, batman'im, süperman'im, power ranger'larım ve daha bi sürü. Onlarla oynarken hiç bişey umrumda değildi. Sanki oyuncaklarımın boyutlarına iner ve bende onlara katılırdım. Saatlerce oynardım.

     Sonra büyüdüm. Yada öyle sandım. Kapımın önünde sattım oyuncaklarımı. Ticarete atıldım bi' nevi (: Ortaklarım vardı. Onlarında oyuncaklarıyla yelpazemiz büyüdü. Hergün çıkardık kapıya. Günün sonunda kazancı bölüşürdük.

  • Keşke bikaç tane hatıra bıraksaymışım yanıma.. Çocukluğumdan hatıra..~

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder