Gürültülü ve kalabalık bir tren istasyonunda
yanlızım.
Herkes orda ama ben yalnızım.
Kimse bakmıyor yüzüme.
Yüzüm yerde.
Yürüyorum trene doğru.
Kimse bilmiyor tren nerde.
Bi kaç kişi çarpıyor omzuma.
Bir şey demeden gidiyorlar sonra.
Valizler düşüyor elimden.
Herşey yerde.
Valizden bir fotoğraf düşüyor.
Mutlu olduğum o günlerden.
Son fotoğraf.
Elleri ellerimde, gözleri gözlerimde.
İçinde ben varım o var birde ihanet var.
Yeni farkediyorum gözlerini, aşk değil bu
nefret.
Aşkına küstüğüm aşkım, son gözyaşım, nefretim,
sancıyan kalbim.
Gidiyorum, affet.
Ne demiş şair ”Kaybetmek için erken, sevmek için
çok geç!..”
Affet.
