Okuyun. Okuyunca anlarsınız zaten. Sevdiğim bir dizideki çocuğun sözleri bunlar.

İnsanın içinde saklanan korkunç hayvanla, o akşam ilk defa kendi ailemle tanıştım.

Yuvalarından fırlamış gözleri, öfke içinde uzayan boyunları, şişen damarları ilk defa o zaman gördüm.

Gırtlak parçalayan ürpertici haykırışları ilk o zaman işittim.

Aynı manzaralarla daha sonra da karşılaştım.

Büyüdükçe insan alışıyor.

Belki de büyümek diye bu alışmaya diyorlar.

Ne zaman bağıran, ağlayan, haykıran, öfkeli insan görsem bu hayvanla ilk defa karşılaştığım an ki dehşeti, tedirginliği hatırlarım.

Belki de, belki de bu yüzden bir yanım hep çocuk, hep suçlu kaldı.