Sen.

Gülüşün,
güneşi aya küstürürdü,
sen gülünce,
insanlar cenneti görürdü.
Öpüşün,
nefesleri tuttururdu,
sen öpünce,
bütün dertler unutulurdu.
Sen ağlarsan,
bulutlar bu şehri terk ederdi.
Sen gel, sen gül, sen öp, sen ağlama.
Sev sev, ben yoluna ölürüm daima.

Sensizlik öldürür.

Bu gün ters yüzdüm o sularda.
Bu gün öldüm çünkü.
Öldükten sonra mı dokunmalıydı ellerin?
Dokunmak için ölmeli miydim?
Öldüm.
Bi fanusa hapsettiğin balıktım.
Severek, heyecanla aldığın.
Sonra yüzüne bakmadığın.
Suyun üstüne çıkışlarım hep yüzünü görmek istememdi.
Havamdın sen. Yemimdin.
Değmedi gözlerime gözlerin.
Öldüm.
Şimdi mi istiyosun açmamı gözlerimi?
Oysa hep seninle okyanusta yüzmeyi hayal ettim.
Yunuslar bize şarkı söylerdi.
Bu gün açılmıyor kanatlarım.
Tam önüne düştüm.
Öldüm.
O kafese hapsettiğin kuştum.
Arada kapısını açtığın, uçmayı unutmuş o kuş.
Oysa uçmayı hayal ettim seninle beyaz bulutlar arasında.
Bulutlar yatağımız olurdu.
Öldüm işte.
Balığın, köpeğin, kuşun,
Aşktan hızlı giden kurşun.
Nasıl olursa öldüm.
Yanıma o kullanmadığın kalbini de göm.