Dosta.

Dostluk önce gözlerde başlarmış. Güzel bir bakışmış dostluk.
Merakla bakmak, büsbütün tanımakmış.
Bazen buğulu bir göz, bazen göz yaşıymış dostluk.

Sonra gözlerden kalbe geçermiş. Kalpte yer açmakmış dostluk. En soluna dünya kurmak, o dünyada yalnız kalmamakmış.

Eksiğiyle fazlasıyla kabullenmekmiş dostluk.
Tamamlanmakmış.

Bir aynaymış dostluk. Ya da aynaya bakmakmış.
En sevdiğin yemek, en sevdiğin şarkı, en sevdiğin kitap, en sevdiğin yermiş dostluk.
Onunla birlikteyken hepsiymiş dostluk.

"Gerçek dostlar, Tanrı'nın bize vermeyi unuttuğu kardeşlerimizdir" demiş yazar.
Kardeşlikmiş dostluk.

Buz gibi havada atan sıcacık kalplere...

Bembeyaz bir kar yağmalı umutlara,
Tüm kötü geçmişe rağmen yarını beklemeli insan,
Temiz bir çarşaf gibi örtmeli eskileri kar,
Gülümseyerek bakmalıyız gök yüzünden düşen melek kanatlarına.
Bir kar tanesi düşmeli acı dillerin uçlarına,
Kavrulmalı soğuğun ateş gibi acısında,
Ya susmayı öğretmeli kar onlara,
Ya duyurmamalı seslerini mutlu insanlara,
Bembeyaz karlar gözlerini almalı aşıkların,
Her tanesine ayrı dilek tutmalılar,
Ve bir kardan adama can vermeli aşk dolu yürekler,
Bembeyaz bir kar yağmalı buralara, bembeyaz bir kar...