18 Temmuz 2010

Ego.

Hep ben deriz.

     Önemli olan aynada baktığımızda gördüğümüzdür hep. Hayaller kurar, planlar yaparız kendimiz için. Oysa yokmudur bi diğeri?

     Hep kendimiz için çalışırız. Kendimize kazanırız. Kendimiz için başarırız. Oysa yokmudur bi değeri?

     Hep kendimizi kandırırız, öyle olmasak bile öyle olduğumu sanırız, gerçeklerden doğrulardan kaçınırız. Hep mükemmel olduğumuzu, hep en iyisini hakkettiğimizi düşünürüz. Hiç bir hatayı, hiçbir kusuru kabul edemeyiz. Herşeyin en iyisine layiğiz. Oysa yokmudur bi gereği?

     Herşey hakkında yorumumuz vardır. Hep konuşuruz. Kimi zaman spor yorumcusu oluruz, kimi zaman devlet başkanı. Hep emirler yağdırırız. Aslında su içmek için bile ayağa kalkmaz istemeyiz. Keşke biri getirse deriz. Konuşurda, konuşuruz. Boş kalmaz asla etrafımız, herkeze diyecek bişeyimiz vardır.

     Herkez insandır. Herkez eşittir özünde. Ama sadece laftır bu. Aslında hep onlardan öndeyizdir. Ya bi adım ya da onlarca kilometre.

     Sonra her kelimemizde ben vardır. Ben seviyorum, ben yapıyorum, ben ediyorum, ben biliyorum, ben yazıyorum, ben okuyorum, ben güzelim, ben yakışıklıyım... Ben varya başka kimse umrumda değil. Kendime yeterim. 


     Oysa "ben"in yanında "sen" vardır, "o" vardır, "biz", "siz", "onlar"..
Onların hiç mi değeri yokdur.
Nereye kadar devam eder bu dev aynası sevdası..
Nereye kadar bu ego...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder