Ben yokmuş ki sen yokken.

Ellerimi sevmiyorum artık,

Hiç olmadığı kadar işlevsiz geliyorlar,

Kullanmak istemiyorum boşuna,

Uzak geliyorlar bana.

Sevimsiz.

Neden biliyor musun?

Çünkü kavuşmuyorlar senin ellerine,

Dokunamıyorlar sana.

Gözlerimde hoş gelmemeye başladı.

Hani diyorum kör olmak bu galiba.

Hani istediğin şeyleri görememek.

Hani en sevdiğini.

Ve yürümek anlamsızlaştı artık.

En son seninle yürümüştük,

Ellerin ellerime kenetli gözlerin gözlerime..

Geldim şimdi yanına.

Senden sonra duymak istemediğim sesimle,

Diyorumki sana “Son kez yürüsen benimle?

Ellerimi tutarken gözlerimi senden alamadığım yerlerde!”

Bakma Kör Olursun.

    Bakma ne olursun. Öyle bakma gözlerimin içine. Seni ağlatan bu sözcüklerin sahibi ben isem eğer, duyma ne olursun. Ne hazin değil mi? Önceler güldürürken, mutlu ederken şimdi ağlatıyor bu aşk.
     Sus.. Sus söyleme ne olursun, daha fazla yalan duyacak mecalim kalmadı.
    Gel, seveceksen yalansız sev ne olursun.
    Çıplak gözlerle bakma gönlüme, bakma kör olursun...