Milyonlarca hayat, tek aşk.

    Hiç kimse aslında farklı değildir. Bütün insanlar doğar, büyür, aşık olur, ölür. Hep böyledir bu düzen. Ayrılıksa hele istisnasız hep aynıdır. Hiç bir zaman iki taraf aynı anda istemez ayrılığı. Öyle bile görünse istemez. Hep bir taraf daha daha fazla üzülür.
    Aslında arkada kalan ölür. Ve giden onu gömme zahmetine bile girmez. Aslında hiç bir yere giden de yoktur. Giden -ki aslında gitmez- ölünün çürümesini izler. Sadistlikten başka bir şey değildir bu. Asla unutulmak istemez. Her defasında kendini hatırlatmanın bir yolunu bulur. Egoistlikte bundan başka bir şey değildir zaten. İşte, sonuç olarak her aşk aynıdır. Her aşk cinayettir; bir ölen, bir katil ve geriye göz yaşı kalır.