Geleneksek bu yıl nasıl geçti tahlili.

Eyjafjallajökull yanardağı, nobrain.dk(dedeler), deniz baykal’ın seks kasedi, deniz baykal, 2-2 miii? 2-2 mii?, vuvuzela, ahtapot paul, göçük altında kalan madenciler, U2 konseri, referandum, kpss kopya skandalı, “et fiyatları refahtan dolayı yüksek”, “alkolun fiyatı sizin sağlığınız için yüksek”, justin bieber, “türkiye’de internet sansürü yok”, internet sansürü, aşkı memnu, alacakaranlık, survivor, domatesin 10 tl olması, nihat doğan, “uzaylılar spermimi çaldılar -erol büyükburç” “ben zaten pahalı saat kullanmayı sevmiyorum -cbabdullahgul”, ezel, küçük sırlar, öyle bir geçer zaman ki, osman, mete, “caroline çok kaltak”, ömer üründül, mesut özdil, ugg çok rörerö, beğendiğiniz bedenlere istediğiniz ruhları koyup ona aşık oluyorsunuz, biber gazı, cop, yumurta, protesto, wikileaks, Haydarpaşa yangını..


Ben bu kadarını hatırladım, bundan başka aklınıza geliyosa bana ulaşın.

Söyliyeyim dedim.

Sen gittikten sonra sattım evi.  Hemde içindekilerle. Sonra bi daha hiç uğramadın Cihangir'e içimdekilerle.

Ben unutmadım.

Unuttun mu, bavulunu biz hazırlamıştık aşkın. Bütün sevgileri, saygıları, güvene dair ne varsa doldurmuştuk içine. Sonra fermuarını ortadan birleştirip kilit tutturmuştuk. İlk otobüsle cehennemin dibine yollamıştık unuttun mu?

Milyonlarca hayat, tek aşk.

    Hiç kimse aslında farklı değildir. Bütün insanlar doğar, büyür, aşık olur, ölür. Hep böyledir bu düzen. Ayrılıksa hele istisnasız hep aynıdır. Hiç bir zaman iki taraf aynı anda istemez ayrılığı. Öyle bile görünse istemez. Hep bir taraf daha daha fazla üzülür.
    Aslında arkada kalan ölür. Ve giden onu gömme zahmetine bile girmez. Aslında hiç bir yere giden de yoktur. Giden -ki aslında gitmez- ölünün çürümesini izler. Sadistlikten başka bir şey değildir bu. Asla unutulmak istemez. Her defasında kendini hatırlatmanın bir yolunu bulur. Egoistlikte bundan başka bir şey değildir zaten. İşte, sonuç olarak her aşk aynıdır. Her aşk cinayettir; bir ölen, bir katil ve geriye göz yaşı kalır.

Çok Kırgınım

Yürüdükçe arkamda kalan noktalar daha da küçülüyor.

Ben yürüyorum, onlar küçülüyor ve göz yaşlarım artıyor.

Oysa ben hep İstanbul uyurken çıktım sokaklara,

Ve yalın ayak usulca bastım uyanmasın kimseler diye.

Ama insanlar bencil, insanlar unutkan.

Bu sefer hepten yitirdiniz beni, hoşçakalın.

Bu çocuğu unutma.

Kimseyi dinleme Ata'm sen rahat uyu. Nasıl önceleri düzeldiysek, yine yapabiliriz. Bizim damarlarımızda senin asil kanın var çünkü. Ruhun şad olsun..

Bak arkandan ağlayan küçük çocuklar var;

Boşluk.

Çok beğendiğin kitabın son sayfasıymışım ben, hani hiç bitmesin istediğin hep sonunu merak ettiğin. Bilmelisin ki benim sonum boşluk...